“…Палешучок Іванка з пракаветнага хутара Запрапасць стаў данбаскім шахцёрам. Але ў адрозненне ад іншых паязджан Іванка быў народжаны паэтам…”
Мікола Пракаповіч
“Як чалавек , нейкім чынам набліжаны да чытацкай касты, лічу, што Іван Лагвіновіч – адзін з нашых непапраўных паэтаў: так я называю тых. Хто піша, пачынаючы з дзяцінства да самага савана.”
Леанід Галубовіч
У некалькіх кіламетрах ад Малькавіч мясціўся некалі хутар Запрапасць, на якім 16 студзеня 1940 года пачаўся вялікі, цяжкі і творчы шлях Івана Піліпавіча Лагвіновіча. Дзіцячыя гады Івана Піліпавіча былі апалены ваеннай навальніцай.
У першым класе паспрабаваў хлопчык складаць вершы.Пасля таго, Іван Піліпавіч закончыў Малькавіцкую сямігодку, у яго жыцці была і работа ў лясгасе, калгасе, леспрамгасе, а ў 17 гадоў рамантыка паклікала юнака ў Данбас. У горадзе Снежным ён заканчвае горнапрамысловае вучылішча і працуе шахцёрам, пасля службы ў войску ізноў вяртаецца ў падземныя нетры.
У свае 20 гадоў з Украіны Іван Лагвіновіч ў Мінск, у “Чырвоную змену”, дасылае свае першыя вершы. Вершы гэтыя былі з разуменнем успрыняты і надрукаваны ў маладзёжнай газеце. Цяпер яго вершы - звычайная з’ява ў “Літаратуры і мастацтве”, іншых перыядычных выданнях.
Пасля цяжкага прафесійнага захворвання паэт не кідае работу, а пераходзіць на абагачальную фабрыку. Толькі выйшаўшы на пенсію, пасяліўся ў Паставах, але не надоўга, бо хутка пераехаў у Баранавічы – бліжэй да родных мясцін.
Іван Піліпавіч рэгулярна бывае у сваім родным куточку, сваіх Малькавічах, наведвае сярэднюю школу, выступае са сваімі вершамі перад вучнямі.
Сам ад сябе схаваю прасніцу
Будзенных клопатаў-турбот,
Паеду ў Малькавічы ў пятніцу
Рабіць адведвальны абход.
Сястра, напэўна, зачакалася
Ды часта згадваюць браты.
Ужо і пеўні накрычаліся
Да бранхіяльнай хрыпаты,
Мяне да родных мясцін клічучы
На дні па некалькі разоў.
Трашчаць сарокі ў Жымхах, лічачы
Майго дзяцінства кветкі сон…
Часовня рода Вендорффов. Внесена в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь.
Построена в первой половине 19 в.
Часовня-усыпальница Вендорфов на старом католическом кладбище.
Вмонтированы памятные гранитные таблицы у проема дверей. 12 гранитных таблиц было вмонтировано в боковые стены
Стены сложены из природных и колотых камней, образуя приятные цветовые сочетания.
Перекрытие часовни полуциркульное, в алтарной стене имеется ниша.
Часовня рода Еленских.
Памятник 17-19 вв
Построена в 19 веке.
Склеп-усыпальница Еленских, как родовая усыпальница рода, увенчана крестом
Небольшое, в плане прямоугольное (6 х 4 м) сооружение из бутового камня, с западной стороны увенчанное четырёхгранной башенкой пирамидальной формы, завершённой кованым крестом.
В фасад башенки вмурована памятная таблица и крест. С восточной стороны находится отверстие для доступа в склеп, в котором имеется семь ниш для гробов.
Детская погребальная часовня
рода Обуховичей.
19 в.внесена в Государственный список историко-культурных ценностей Республики Беларусь.
Заглубленное прямоугольное сооружение из бутового камня с нишами для погребения,
на поверхность выходит изогнутой плоскостью с лучковыми отверстиями для вентиляции.
OpenStreetMap